به گزارش سراج24: فرشاد مؤمنی اقتصادان در همایش تأمیناجتماعی که با حضور اساتید دانشگاه، صاحبنظران حوزه اقتصادی و تأمیناجتماعی وهمچنین مدیران و کارشناسان سازمان تأمیناجتماعی برگزار شد، با اشاره مهمترین چالشها و نابسامانیهای این سازمان بیمهگراجتماعی کشور گفت:در کشور ما به دلایل اقتصادی و سیاسی، تجربههای بزرگ جهانی و ایرانی تبدیل به دانایی ملی و خرد جمعی نمیشود به همین دلیل همچنان هزینههای سنگینی را متحمل میشویم.
دکتر فرشاد مؤمنی اقتصادان نیز با اشاره به این نکته که موضوع تأمیناجتماعی یکی از مؤلفههای کلیدی جوامع انسانی است، از آن به عنوان به سر عقل آمدن سرمایهداری یاد کرد وگفت: نابرابری اجتماعی نیروی پیش برنده، زوال اجتماعی است و تأمیناجتماعی نظامی برای برقراری فرصتهای برابر در راستای تحقق عدالت است.
وی با اشاره به ضرورت وجود برابری اجتماعی در جامعه، گفت: این مقوله با تمام وجوه زندگی جمعی گره خورده است و نکته مهم این است که عدالت اجتماعی با روشهای عالمانه اجرا شود زیرا دفاع ناشیانه از عدالت بسیار مخرب است و نتیجه معکوس دارد.
تأمیناجتماعی نیازمند فکر واندیشه
دکتر مهدی کرباسیان نیز با بیان اینکه تأمیناجتماعی یک سازمان بینالنسلی است، خاطر نشان کرد: در حال حاضر دولت بیش از اختیارات قانونیاش در اداره سازمان تأمیناجتماعی دخالت میکند که به نظر میرسد این دخالت بعداز تأسیس وزارت رفاه وتأمیناجتماعی برخلاف نیات خوب طراحان آن به تدریج و برخلاف روح این قانون شکل گرفت و درسالهای اخیر با تغییرات پیاپی مدیریتی آشکارا تشدید شد.
وی گفت:در واقع دولتها وظیفه دارند به جای دخالت کردن در امور داخلی سازمانهای بیمهگر اجتماعی به بحثها وموضوعات کلانی مانند امنیت اقتصادی و اجتماعی درپیوند عمیق با مقوله رفاه و تأمیناجتماعی به طور همزمان توجه کنند، اما متأسفانه طی ۸ سال گذشته در حوزه رفاه وتأمیناجتماعی شاهد عقب گرد در این زمینه بودیم. در واقع برای پویایی حوزه تأمیناجتماعی وکاهش دخالت در این حوزه بایستی اساسنامه سازمان تأمیناجتماعی بازنگری شود و با تشکیل شورای عالی تأمیناجتماعی و رعایت اصل سه جانبهگرایی (با مشارکت بیمهشدگان، کارفرمایان و نهاد دولت) مسیر نادرست فعلی اصلاح گردد.
دکتر کرباسیان افزود: متأسفانه بعد از ۳۰ وسال اندی از گذشت انقلاب اسلامی با وجود اصول مترقی قانون اساسی پیرامون مقوله رفاه و تأمیناجتماعی و تدوین قانون نظام جامع رفاه و تأمیناجتماعی وتفکیک بخشهای مختلف این نظام، هنوز برداشتهای سلیقهای درباره مفاهیمی مانند بیمههای اجتماعی و تأمیناجتماعی درمیان مراجع قانونگذاری و تصمیمسازی وجوددارد. به طور مثال بعضاً ازسازمان تأمیناجتماعی که در واقع یک نهاد بیمهگر اجتماعی و منابع آن متعلق به حقالناس است، انتظار ایفای نقش حمایتی از آحاد یا اقشار غیر بیمه شده دارند!
وی با نادرست خواندن مقوله رقابتی کردن تأمیناجتماعی گفت: این نگاه پشتوانه کارشناسی ندارد و باتجارب جهانی نیز همسونیست. رقابت تنها در حوزه بیمههای بازرگانی و درسطوح بیمه تکمیلی و نه بیمه پایه اجتماعی، قابل طرح است.
ناپایداری درسیاست اجتماعی
دکتر محمد حسین شریفزادگان نیز با بیان اینکه ما در مفاهمه تأمیناجتماعی و رفاه دچار مشکل هستیم و به همین خاطر هنوز تکلیف وزارت کار و وزارت رفاه وتأمیناجتماعی و وظایف آن به طور شفاف مشخص نیست گفت: در کشور ما ناپایداری در سیاست اجتماعی ناشی از تلقی دولت است که حقوق اجتماعی را حق شهروندی نمیداند و آنچه که در قالب خدمات بیمه اجتماعی به مردم ارائه میدهد مرحمت خود به آنان میداند.
وی خاطر نشان ساخت که اتخاذ سیاست اجتماعی صحیح منجر به ایجاد فضای مناسب برای حمایت از مردم در حوزه تأمیناجتماعی، توسعه سلامت، ایجاد شرایط یکسان جهت بهرهمندی مناسب از مسکن، آموزش و اشتغال خواهد شد که این عوامل در نهایت موجب رشد و توسعه اقتصادی خواهدشد.
عدم استفاده از شبکههای اجتماعی
دکتر غلامرضا سلیمانی طی سخنانی با اشاره به ساختار سازمانی در نهادهای بیمهگر اجتماعی گفت: ویژگیهای حوزه ساختار سازمانی، باید پاسخگوی نیازهای روز مردم باشد در حال حاضر نظام تأمیناجتماعی به عنوان یکی از نظامهای مهم جهان علاوه بر آنکه در سه حوزه سیاسی، اجتماعی و اقتصادی فعال است وسیلهای برای آشتی ملی میان مردم وحاکمیت است و از ابزارهای اصلی توسعه و ایجاد امنیت اجتماعی به حساب میآید.
وی افزود: بررسیهای تاریخی گویای این موضوع است که در کشورهایی که آزادی سازی اقتصادی و قیمت و هدفمندی رایانهها صورت گرفته دولتها برای آنکه بتوانند آثار سوء این گونه سیاستها را کاهش دهند به سوی اتخاذ سیاستهای اجتماعی و تقویت تأمیناجتماعی حرکت کردهاند. اما در کشور ما بدلیل نبود این سیاست اجتماعی، علیرغم پرداخت یارانهها نتوانستیم فاصلهها را کم کنیم و رضایتمندی ایجاد نماییم. در واقع «پول داغ» را به جامعه سرازیر کردیم و این پولها به طرف شرکتهای اقتصادی برگشت و همچنان بین فقرا و ثروتمندان فاصله زیادی ایجاد شده که اثر منفی آن را بخوبی مشاهده میکنیم.
دکتر سلیمانی ادامه داد: در بحث هدفمند کردن یارانهها دو مقوله مهم مغفول ماند اولاً در حوزه اجتماعی پیوند و مشارکت اجتماعی در جهت تقویت سازمان تأمیناجتماعی صورت نپذیرفت و ثانیاً در حوزه فرهنگی نتوانستیم مردم را آگاه کنیم و این امر موجب نارضایتی مردم شد.
وی با اشاره به این نکته که سازمان تأمیناجتماعی فاقد شبکه اجتماعی است، خاطر نشان کرد: در عصر تکنولوژی اطلاعات و ابزار دیجیتال نتوانستیم با ایجاد یک شبکه اجتماعی در زمینه تأمیناجتماعی و موقعیت، اهداف و کارکرد آن اطلاعرسانی کنیم تا جایگاه این نهاد بیمهگر اجتماعی را در نزد عموم و دولتمردان شفاف کنیم .
